மன்னார் பெனிலின் போருக்குப் பின்னரான சமகால யதார்த்தத்தைச் சித்தரிக்கும் கவிதைகள் – அருட்திரு. தமிழ் நேசன் அடிகளார்

மன்னார் பெனிலின் போருக்குப் பின்னரான

சமகால யதார்த்தத்தைச் சித்தரிக்கும் கவிதைகள்

                                                        –      அருட்திரு. தமிழ் நேசன் அடிகளார்

முன்னுரை

 மனதைப் பாதிக்கும் ஒரு சிறு சம்பவம்கூட கலையாக, இலக்கியமாக உருவெடுக்கலாம். ஒவ்வொரு நாளும் பலவித இன்பியல் அல்லது துன்பியல் நிகழ்வுகளை மனிதன் கடந்து செல்கிறான். இவற்றை வெற்றிகரமாக எழுத்தில் வார்ப்பது என்பது ஒரு படைப்பாளியின் தனித்திறமையைப் பொறுத்த விடயமாகும்.

  இக்கவிதைத் தொகுதியில் சிறியதும் பொpயதுமாக 45 கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. பெரும்பாலான கவிதைகள் போருக்குப் பின்னரான தமிழர்களின் வாழ்வியல் அவலங்களைப்பற்றிப் பேசுகின்றன. சமகால அவலங்களைப் பேசினாலும் கவிஞர் விரக்தியடையாமல், நம்பிக்கையை இழக்காமல் இருக்கிறார் என்பதை இந்நூ}லின் தலைப்பினூடாகத் தெரியப்படுத்துகிறார். ஆம், ஈர நிலத்தை அவர் எதிர்பார்த்திருக்கின்றார். நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை!

“இருளை விரட்ட முடியாவிட்டாலும்

இருள்படிந்த கொடூர முகங்களைப்பற்றி

உங்களிடம் சின்னதாய்

உணர்வை விதைக்கலாமமென

வந்துள்ளேன்.”

என தனது நோக்கத்தை முன்வைத்து பெனில் தனது கவிதைகளைத் தந்துள்ளார்.

போருக்குப் பின்னரான சூழ்நிலைகள்

 ஈழ மண்ணில் போர் நடைபெற்ற காலங்களில் போர்க்காலக் கவிதைகள் பல மேலெழுந்தன. ஆயுதங்கள் மௌனிக்கப்பட்டபின்னா; – இப்போது போருக்குப் பின்னரான காலத்துக் (Pழளவ – றயச Pநசழைன) கவிதைகள் மேலெழுந்துகொண்டிருக்கின்றன. அந்த வகையில் “ஈர நிலத்தை எதிர்பார்த்து” என்ற இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பும் முக்கியமானதாக அமைகின்றது.

“சாட்சியங்களை அழிப்பதனால்

நடந்தவை இல்லையென்றாகிவிடாது.

குரல்வளைகளை நொpப்பதனால்

உண்மைகள் ஊமைகளாகிவிடாது

ஒருநாள் விடிவு வரும்

அப்போது நீ செய்த கொடுமைகளுக்கான

முடிவை எழுதும் ஒரு நல்ல பேனா

அதுவரை ….”

என்ற கவிஞரின்ன் வார்த்தைகள் போருக்குப் பின்னரான ஈழத்து மக்களுடைய உணர்வுகளின் வெளிப்பாடாக அமைகின்றது.

தேன்வதை திருடிய வஞ்சகன்’ என்ற கவிதையில் தேனீக்களாக ஈழத்தமிழரும், அத்தேனீக்களை அழிக்க முனைந்து முதலில் தோற்றுப்போன கரடிகளாக இலங்கை இராணுவமும், கரடி கூட்டுச்சோ;ந்த வேடனாக அந்நிய நாடுகளும் உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன. ஈற்றில் இலங்கை இராணுவம் தமிழா; தாயகத்தில் நிலைகொண்டுள்ள நிலைமையை கவிஞர் இப்படிக் கூறி தன் கவிதையை முடிக்கின்றார்.

“தேனைத் தின்ற கரடி அத்தோடு நின்றுவிடவில்லை.

அந்த மரத்தடியிலேயே இன்று தங்கிவிட்டது”.

  யுத்தத்திற்குப் பின்னர் இலங்கை நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் எலும்புக்கூடுகள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன. காணாமலாக்கப்பட்டவர்களுக்கும் இந்த எலும்புக்கூடுகளுக்கும் தொடா;பு இருக்கலாம் எனப் பரவலாக நம்பப்படும் ஒரு சூழ்நிலையில் எலும்புக்கூடுகள் பற்றிய இக்கவிதை இவ்வாறு நிறைவுபெறுகின்றது,

“தோண்டி எடுப்பதை விட்டுவிட்டு

தோண்டி எடுத்த எச்சங்கள்

யாருடைய சதியால் வீழ்ந்ததென்ற

பின்புலத்தைத் தோண்டுங்கள்

ஏதாவது வெளிவருகிறதா எனப் பார்ப்போம்”

   போருக்குப் பின்னர் மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள் இலங்கை இராணுவத்தால் அழிக்கப்பட்டன. அழிக்கப்பட்ட துயிலும் இல்லங்களைப்பற்றிக் கூறும் கவிஞர்,

“இருந்த இடம் தெரியவில்லை

இருந்தும் நாம் கடந்துபோகையில்

நின்று தலைவணங்க மறந்ததில்லை” என்கிறார்.

  படையினரால் ஆக்கிரமிப்புச் செய்யப்பட்ட தனியார் காணிகளின் நிலையை கவிஞர் அழகாக இப்படி எடுத்துரைக்கின்றார்.

“ஏர் பூட்ட மாடு இருக்கு

காணி பூமி அதுவும் இருக்கு.

உழுவதற்கு ஆழும் இருக்கு

விதைநெல்லை வீசியெறிந்தால்

பலனை அள்ளித்தர விளைநிலம் காத்திருக்கு

இத்தனைக்கும் தடையாக

கொமாண்டோ கம்பி வேலியிருக்கு”

தமிழ் இளைஞர்களைப் பொறுத்தவரை சிறைக்குள் இருக்கும் பாதுகாப்பு சிறைக்கு வெளியே இல்லை என்ற கசப்பான உண்மையை ‘பீதியுடன் பாதி நாட்கள்’ என்ற கவிதை சிறப்பாகச் சொல்கிறது.

“முட்கம்பி முகாமிற்குள்ளிருந்து விடுதலையாகி

தம் சொந்த ஊருக்குப் போகப்போவதை எண்ணி

கோழிக்குஞ்சுகளுக்கோ எல்லையில்லா ஆனந்தம்.

தாய்க்கோழிகளுக்கோ உள்ளகப் பதைபதைப்பு.

இங்கு இருந்த காவல் அங்கு அவர்களுக்கு

இருக்காதே என்றெண்ணி.

காரணம் கூட்டுக்குள்ளிருந்தால்

குறிவைக்க முடியாதே என்று

வெளியில்விடும் வேட்டை மிருகங்களை நினைத்து.”

  தூங்குவதற்குத்தான் தாலாட்டுப் பாடுவார்கள். இங்கே தூங்கவேண்டாம் எனச் சொல்லி கவிஞர் தாலாட்டுப் பாடுகின்றார். இறுதிப்போரின்போது நிகழ்ந்த மனிதப் பேரவலங்களை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லி ‘தமிழ் மகனே தூங்கிடாதே’ எனக் கூறுகின்றார்.

சமூக சீர்கேடுகள்

சில கவிதைகள் சமூகச் சீர்கேடுகளைப்பற்றி பேசுகின்றன.

‘சிறுவா; துஷ்பிரயோகம்’ இன்று நமது சமூகங்களில் அதிகம் பேசப்படுகின்ற முக்கிய சமூகப் பிரச்சினையாக உள்ளது. இன்றைய சமூகத்தீமைகளில் ஒன்றான இவ்விடயத்தையும் கவிஞர் தனது கவிதையின் பாடுபொருளாக்கியுள்ளார். ‘வாராயோ வல்லோனே’ என்ற கவிதையில்,

“பிஞ்சுகளை பஞ்சணைக்கிழுத்து

வஞ்சனை செய்வோரை வதம் செய்ய …

காக்கவேண்டிய வேலியே

கசக்கிப் பிழியும் இழிசெயல் செய்வோரை

இல்லாது ஒழித்திட …

பள்ளிசெல்லும் பிள்ளைகளை

ஆசானென்ற போர்வையில்

ஆபாசம் புரிந்து அநியாயம் செய்யும்

பாதகர்களை வதம்செய்ய

வரவேண்டும் நீ வரவேண்டும்”

 பிள்ளைகளால் கைவிடப்படும் பெற்றோரின் பாpதாப நிலை இன்று சமூகத்தின் அக்கறைக்குரிய விடயமாக மாறியிருக்கின்றது. பிள்ளையால் கைவிடப்பட்ட ஒரு தாயின் உணா;வலைகளை கவிஞர் இப்படிச் சொல்கிறார்,

“உழைத்துத் தேய்ந்த உன் செருப்புக்கூட

உன் வீட்டு வாசலில்

நிம்மதியாய் ஓய்வெடுக்கையில்

இடுப்புவலியெடுத்து உனைப்பெற்ற நானோ

நடுத்தெருவில் நாதியற்று”

உருவகங்கள்

பல கவிதைகளில் உருவகங்கள் காணப்படுகின்றன. ‘மணிமுடியின் கெடுபிடி என’ற கவிதை இப்படி ஆரம்பிக்கின்றது,

“வெட்டுக்கிளிகளை வேட்டையாட

ஊருக்குள் யாரோ

அத்துமீறிப் புகுந்துவிட்டதாய் பொய்சொல்லி

சிட்டுக்குருவிகளை குறிவைக்கின்றன

வெட்டுக்கிளிகள்”

  இங்கே இலங்கை இராணுவத்தினா; வெட்டுக் கிளிகளாகவும், தமிழ் இளைஞர் இளைஞிகள் சிட்டுக்குருவிகளாகவும் உருவகப்படுத்தப்படுகின்றனா;.

‘கொஞ்சக் காலம்தான்’ என்ற உருவகக் கவிதையில் தாய் மண்ணில் நிலைகொண்டுள்ள அந்நியப் படைகள் விரைவில் இல்லாமல்போகும் என்ற நம்பிக்கையை கவிஞர் இவ்வாறு முன்வைக்கின்றார்.

“ஒருநாள் விடியும்

எம்மவாpன் குருதி அமில மழையெனப் பொழியும்.

அன்றோடு கள்ளிச்செடியும் கற்றாளையும்

இல்லாதொழிந்துபோகும்.

குள்ளநாpக்கூட்டம் ஊரைவிட்டு ஊழையிட்டோடும்.”

இவ்வாறு இன்னும் பல உருவகங்களை இந்நூலில் காணலாம்.

சில குறிப்புகள்

  இக்கவிதைத் தொகுதியில் இடம்பெற்ற கவிதைகளில் சிறப்பானவை மட்டுமே இங்கு எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளன. சிறப்பானவற்றை வெளிக்கொணர்ந்து பாராட்டுவதோடு ஏனையவை பற்றிய மதிப்பீட்டை, சில குறிப்புகளை முன்வைப்பது கவிஞரின்ன் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும்.

 சில கவிதைகளில் ‘கவித்துவம் குறைந்து ‘வசன சாயல்’ மேலோங்கியிருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. எதிர்காலத்தில் கவிஞர் இது விடயத்தில் கூடிய கவனம் எடுப்பது நன்று. வசன சாயலைத் தவிர்த்து கவித்துவம் நிறைந்த கவிதைகளை நாம் படைக்கவேண்டுமாயின் தரமான பல கவிதை நூல்களை வாசிக்கவேண்டும். தொடா;ச்சியான வாசிப்பு நமது கவித்துவ ஆழுமையை விசாலமாக்கும் என்பது திண்ணம்.

 உருவகங்கள் கவிதைக்கு அழகைக் கொடுக்கின்றன என்பது உண்மை. ஆனால் அளவுக்கு அதிகமாக – பல கவிதைகளில் உருவகங்களைப் பயன்படுத்துவது வாசகருக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். பல கவிதைகளில் பறவைகள், மிருகங்கள் உருவகமாகக் கையாளப்பட்டுள்ளன.

நிறைவாக

  போருக்குப் பின்னரான சமகால யதார்த்தங்களை வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்ற கவிஞரின்ன் ஆர்வம், ஆதங்கம் பாராட்டப்படவேண்டியதே. அதிலும் உருவகங்கள், குறியீடுகள் மூலம் தனது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்த விளைவது மகிழ்ச்சிக்குரியதே. ஆயினும் தனது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தும் முயற்சியில் அவர் எந்த அளவுக்கு வெற்றிபெற்றுள்ளார் என்பது ஆய்வுக்குரியது.

   இலக்கியங்கள் ஏற்றமும், எழிலும் பெற்றுக் காலங்களைக் கடந்தும், கருத்துக்களைக் கடந்தும் அழியாமல் என்றும் நிலைபெற்று விளங்குவன. கூறும் கருத்தால் மட்டுமன்றி, உணர்த்தும் திறனாலும் அவை உயிர்பெற்று, உயர்வு பெற்றுத் திகழ்வன. “கருத்தை ஒட்டியே மொழி நடை அமைகிறது. அவரவா; மனப்பண்புக்கும் தன்மைக்கும், கல்விப் பயிற்சிக்கும் முயற்சிக்கும் ஏற்றவாறு மொழிநடை இருக்கும். இலக்கணம் இலக்கியம் நன்கு கற்றுவிடுவதாலே மட்டும் நல்ல மொழிநடை அமைந்துவிடுவதில்லை” (அ. கி. பரந்தாமனார், நல்ல தமிழ் எழுத வேண்டுமா?, ப. 384) என்பர். இந்த அடிப்படையில் இக்கவிதைத் தொகுப்பில் கவிஞரின்ன் மொழிநடை அவருக்கே உரித்தான தனித்துவத்தோடு விளங்குகிறது.

  “புதுக்கவிதைக்கெனத் தனி உருவம் இல்லை. கவிஞர்களின் தனித்தன்மைக்கும் மனவளத்திற்கும் ஏற்ப உருவங்கள் மாறுபடுகின்றன. அதற்கேற்ப புதுக்கவிதையின் மொழிநடை அமைகிறது” (ச. கலைச்செல்வன், புதுக்கவிதை நடையியல் ஆய்வு, ப.123) என்ற வார்த்தைகள் இக்கவிதைகளையும், இக்கவிஞரின்ன் மொழிநடையையும் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவியாக உள்ளன.

  இது கவிஞர் பெனிலின் இரண்டாவது நூல்.  பெனிலின் கவிதையாக்கங்கள் தொடரவேண்டும்,  இன்னும் சிறப்பான கவிதைகளை அவர் எதிர்காலத்தில் தரவேண்டும் என ஆசித்து வாழ்த்துக்கள் கூறுகின்றேன்.